تهران - حیاتدر حدیث آمده:  فإنی قد جعلته علیکم حاکماً (من کسى را که داراى چنین شرایطى باشد، حاکم فرمانروا بر شما قرار دادم.) و کسى که این شرایط را دارا باشد، از طرف من براى امور حکومتى و قضایى مسلمین تعیین شده؛ و مسلمانها حق ندارند به غیر او رجوع کنند. بنا بر این، اگر قلدرى مال شما را خورد، مرجع شکایت عبارت از مجریانى است که امام تعیین فرموده. و اگر با کسى سر دینْ (وام) نزاع دارید و احتیاج به اثبات دارد، نیز مرجع آن قاضى‏اى است که حضرت تعیین فرموده؛ و نمى‏توانید به دیگرى رجوع نمایید. این وظیفه عمومى مسلمانهاست؛ نه اینکه عمر بن حنظله به چنین مشکله‏اى گرفتار شده و تکلیف او چنین باشد. این فرمان که امام (علیه السلام) صادر فرموده کلى و عمومى است. همان طور که حضرت امیر المؤمنین (علیه السلام) در دوران حکومت ظاهرى خود حاکم و والى و قاضى تعیین مى‏کرد، و عموم مسلمانان وظیفه داشتند که از آنها اطاعت کنند، حضرت امام صادق (علیه السلام) هم چون ولىّ امر مطلق مى‏باشد و بر همه علما، فقها و مردم دنیا حکومت دارد، مى‏تواند براى زمان حیات و مماتش حاکم و قاضى تعیین فرماید. همین کار را هم کرده، و این منصب را براى فقها قرار داده است. و تعبیر به حاکماً فرموده تا خیال نشود که فقط امور قضایى مطرح است، و به سایر امور حکومتى ارتباط ندارد. نیز از صدر و ذیل روایت و آیه‏اى که در حدیث ذکر شده، استفاده مى‏شود که موضوع تنها تعیین قاضى نیست که امام (علیه السلام) فقط نصب قاضى فرموده باشد، و در سایر امور مسلمانان تکلیفى معین نکرده، و در نتیجه یکى از دو سؤال را که راجع به دادخواهى از قدرتهاى اجرایى ناروا بوده بلاجواب گذاشته باشد. این روایت از واضحات است؛ و در سند و دلالتش وسوسه‏اى نیست. جاى تردید نیست که امام (علیه السلام) فقها را براى حکومت و قضاوت تعیین فرموده است. بر عموم مسلمانان لازم است که از این فرمان امام (علیه السلام) اطاعت نمایند. کتاب ولایت فقیه امام خمینی رحمه الله علیه صفحه 91-92